Het woord van 2026

Elk jaar kies ik een woord uit dat het aankomende jaar belangrijk gaat zijn. Een woord waarnaar ik kan teruggrijpen en een woord waarnaar ik wil leven. Dit klinkt veel intenser dan het is bedoeld, maar het is het woord waar dat jaar omheen draait. Dit jaar had ik moeite met het kiezen van een woord. Normaal komt dat in de eerste paar weken van het nieuwe jaar vanzelf in mijn gedachten voor, maar dit jaar waren alle woorden nét niet goed. Inmiddels is februari aangebroken en kwam vanochtend eindelijk het juiste woord in mijn gedachten op. 

Meer rust inbouwen

Het woord van dit jaar is ‘vertragen’. Het hoeft allemaal niet zo snel en komend jaar wil ik bewust vertragen. Daarmee bedoel ik niet dat ik traag wil worden, maar wel dat ik er klaar mee ben om gehaast te leven. Daar ben ik trouwens al langer klaar mee, maar inmiddels ben ik op het punt aangekomen dat ik er ook bewust mee aan de slag wil. Ik probeer al meer rust in mijn leven heb in te bouwen. Zo heb ik tenminste twee dagen per week een slow morning. Een ochtend waarin even niks hoeft en waarin ik kan doen waar ik zin in heb. Een ochtend die van mij is. Heb ik zin om te sporten? Dan ga ik sporten. Wil ik juist nog een uur in bed blijven lezen? Dan blijf ik wat langer liggen. Het is luisteren naar waar ik op dat moment behoefte aan heb. En ik heb nou eenmaal behoefte aan tijd voor mezelf. In plaats van daartegen te vechten en door te hobbelen, probeer ik mijn weekindeling daarop aan te passen. 

 

Weekindeling

Ook heb ik één dag door de week bestempeld tot me-dag. Een dag waarin ik aan mezelf denk en doe waar ik zin in heb. Dat kan een bakkerijtje bezoeken zijn, knutselen, een nieuw cafétje uitproberen, bakken, als het mij maar gelukkig maakt op dat moment. Op die dag kunnen afspraken voorkomen, maar wel afspraken die voor mij zijn. Dus een koffie doen met een vriendin is prima, maar een afspraak met de gemeente zet ik op een andere dag. 

 

Eén weekenddag probeer ik afspraakvrij te houden. Als ik het weekend te vol plan is het namelijk opeens voorbij zonder dat ik het doorhad. Zonder dat ik rust heb kunnen nemen en voor mezelf heb kunnen zorgen. Vaak is dat de zondag, dus de zondag is omgedoopt tot zondag bakdag. Heb ik geen zin om te bakken? Dan is het zondagmiddag knutselmiddag. Even tijd besteden aan al mijn hobby’s. 

Ik wil ook zenden

Maar ik wil niet alleen vertragen in mijn doen en laten. Wat ik wil leren, is om te vertragen in interacties. Gesprekken met anderen gaan snel, maar vaak vergeet ik de helft te zeggen en vertel ik zelf vrijwel niks, omdat ik niet zo snel bij die informatie kan. Ik moet leren om de tijd te nemen en mezelf de tijd te geven om na te denken of ik nog iets kwijt wil. 

Verder ben ik klaar met mensen die alleen maar zenden. Ik ben een ster in mezelf wegcijferen en als er niet naar mij wordt gevraagd heb ik het amper over mezelf. Dat ligt dus enerzijds aan mij, omdat ik het moeilijk vind om plek in te nemen, maar anderzijds aan anderen. Ik vraag altijd superveel en ben hartstikke geïnteresseerd in anderen. Op die manier kost een gesprek mij een hoop energie. Ik wil het sneller doorhebben wanneer dit het geval is en daarnaar handelen (op een aardige manier natuurlijk).

En zo hobbel ik verder. Kijken of dit werkt. Kijken of ik dit jaar wat meer aan mezelf kan denken. Wat meer beter voor mezelf kan zorgen. En kijken of ik wat meer kan vertragen.