Ja of nee
Dat is hoe het werkt in mijn hoofd. Het is zwart of wit, ja of nee, goed of fout. Alle gradaties daartussen kan ik moeilijk zien. En natuurlijk zorgt dat weleens voor frustratie. Niet alleen bij mijzelf, maar ook bij anderen. Voor mij is het snel duidelijk wanneer ik iets goed of fout vind. Wanneer anderen echter tegen me zeggen hoe zij het zien, kom ik erachter dat het veel ingewikkelder in elkaar zit. Als dat aan me uitgelegd wordt ben ik in staat om mijn gedachten erover aan te passen, maar dan moet iemand wel de tijd nemen om dat aan me uit te leggen.
Letterlijk
Om deze uitleg minder vaag te maken heb ik een voorbeeld: een tijdje geleden ging ik met een vriend en zijn ouders uit eten voor zijn verjaardag. Er werd een grap gemaakt over het volgende levensjaar en of hij dat wel zou halen. Maar ik snapte de grap niet. “Nou, ik hoop wel dat je er volgend jaar nog bent hoor!” was mijn reactie. Dat ik die opmerking zo letterlijk nam en niet inzag dat het als grapje bedoeld was, had ik zelf geeneens door. Pas toen hij dat later nog een keer vertelde zag ik in dat ik dat veel te letterlijk had genomen.
Geduld
Soms kan het dus best grappige momenten opleveren, maar helaas betekent het ook dat ik snel iets of iemand afschrijf. Dat kan anderen afschrikken, die zijn het niet gewend dat iemand ergens zo hard en eerlijk over is. Zelf heb ik eigenlijk nooit door dat ik zo handel. Wat deze hele situatie heerlijk ingewikkeld maakt, zoals veel in mijn leven. Inmiddels weet ik dat dit een tekortkoming van mij is en hoop ik heel erg dat de mensen om mij heen me erop blijven wijzen als ik dit doe. Maar ook dat ze geduld hebben en me hun kant van het verhaal willen uitleggen. Op dit moment lukt het me nog niet om zelfstandig het grijze gebied te zien. Dat wil ik wel graag kunnen maar daar heb ik dus nog hulp bij nodig.
Reacties
Een reactie posten