JOMO (Joy Of Missing Out)

Volgens mij kennen we allemaal wel FOMO (Fear Of Missing Out). Heb je er nog nooit van gehoord? Hier een kleine uitleg: FOMO is de angst om ergens niet bij te zijn, omdat er dan een kans is dat je iets leuk mist. Het liefste wil je bij elke interactie, ervaring of gebeurtenis zijn. Veel jongvolwassenen hebben tegenwoordig FOMO. Zelf heb ik hier nooit last van gehad. In het verleden kwam dat omdat ik er eigenlijk altijd wel bij was. Inmiddels heb ik hier nog steeds geen last van, maar niet omdat ik er altijd bij ben. Integendeel, ik ben er nooit bij. Maar ik stoor me daar absoluut niet aan. Laatst las ik in een tijdschrift over JOMO (Joy Of Missing Out) en toen besefte ik me: dat heb ik wel. JOMO is de tevredenheid die je voelt wanneer je er bewust voor kiest om juist niet ergens heen te gaan. 

De meid heeft ritme nodig

Dus wanneer ik op Instagram iets voorbij zie komen over feestjes krijg ik een steek, maar dat is geen steek van: was ik er maar bij. Het is een steek van: oh, wat heerlijk dat ik daar niet bij was. De drukte en zwetende mensen spreken me niet meer aan. Het liefst lig ik om 23:00 te slapen en sta ik rond 7:00 op. Zo raar, want dit is compleet het tegenovergestelde van hoe mijn leven eruitzag. Toen strompelde ik rond 6:00 eindelijk naar bed, of sliep ik helemaal niet, en stonden er voor de komende maanden al meerdere afspraken, feestjes en avonden uit gepland. Nu heb ik daar de energie niet meer voor. Of tenminste; waarschijnlijk heb ik die wel, maar dan zou al mijn energie daaraan opgaan. Dat vind ik ontzettend zonde, dus dat uitproberen hoeft niet echt van mij. Ik sta liever vroeg op, dan heb ik nog de hele dag om dingen te doen die ik leuk vind. Dingen die me blij maken. Maar mensen hebben ook FOMO om andere dingen dan feestjes. En hoewel ik soms sociaal contact mis, vind ik het ook wel prima zo.

Veranderingen accepteren

Soms overrompelt het gevoel van alleen zijn me wel hoor. Dan vraag ik me af of dit nou mijn leven is. Ik kan zoveel medelijden met mezelf hebben en het gevoel hebben alsof ik er helemaal alleen voor sta. Wat natuurlijk niet zo is, maar het is wel mijn leven. Uiteindelijk moet ik het zelf doen. In het verleden stopte ik die gevoelens weg en leidde ik mezelf af met series kijken. Nu laat ik het toe. Af en toe zit er gewoon een dag bij dat alles niet zo lekker gaat. Dan sta ik opeens in m’n keuken te huilen. Dat betekent echter niet dat ik iets of iemand mis, of ergens graag bij had willen zijn. Ik vind zoveel meer plezier in de dingen die ik nu doe. En wanneer ik later op de dag bij een koffietentje een boek zit te lezen, besef ik me dat weer. Langzaam ben ik mensen om me heen aan het verzamelen die dezelfde interesses hebben. Maar stel dat zij samen iets doen waar ik misschien ook wel bij had willen zijn, is dat voor mij nog geen reden om FOMO te hebben. Ik gun het ze en vind het alleen maar leuk om te zien. Daarin is mijn mindset wel echt veranderd en die gun ik iedereen. Ik vind het heerlijk om dingen in mijn eentje te ondernemen, maar geniet er ook van om af en toe mensen te zien. Het is in balans.