Jongvolwassen en hersenletsel

Jongvolwassen ben ik al een tijdje. Echt volwassen voel ik me nog steeds niet. Ik bel mijn ouders geregeld op om te vragen hoe iets moet, of waar ik iets kan vinden. Verder ben ik helemaal zelfstandig, maar af en toe om hulp vragen, daar ben ik niet vies van. Niet dat ik ervan uitga dat iemand die in mijn ogen echt volwassen is, alles weet. Maar wanneer is iemand echt volwassen? De staat heeft vastgesteld dat als je in Nederland 18 jaar wordt, je als volwassene wordt beschouwd. Ik weet nog dat ik 18 werd en me echt een volwassen meid voelde. Als ik daar nu aan terugdenk, vraag ik me af wat me bezielde. Niet op een negatieve manier, maar op een manier van ‘jij wist echt niet wat je te wachten stond’. 

"Echt volwassen"

In mijn hoofd is iemand nu echt volwassen als diegene 30 wordt. Aan de ene kant is dat nog steeds jong, aan de andere kant is er een grens en die moet ik ergens in mijn hoofd trekken. Maar goed, dertig dus, Je twintiger jaren zijn dan voorbij, je leven w
ordt rustiger en je krijgt meer duidelijkheid. Over wat je wilt, wie je bent en met welke mensen je jezelf wilt omgeven. Tenminste; dat is wat ik anderen heb horen zeggen over 30 worden. Eerlijk gezegd kan ik niet wachten. Velen beschouwen hun twenties als hun ‘glorie-jaren’, maar ik ben er een beetje klaar mee om rond te lopen met een permanent vraagteken in mijn hoofd. Ik ben er klaar mee dat ik niet weet hoe en wat. Anderen zien alle opties die nog voor hen liggen, zijn benieuwd welke kant ze op gaan met hun carrière en in hun leven. Ik krijg al keuzestress als ik eraan denk. Huisje-boompje-beestje schuiven de meesten zo lang mogelijk voor zich uit, maar sign me the fuck up. 

Veranderingen

Ik wil vastigheid. En dan bedoel ik niet een 9 tot 5 baan (wat ik sowieso niet vol zou kunnen houden) ergens op een muffig kantoor en de rest waaraan mensen denken wanneer ze daarover praten. Vastigheid in de zin van ik wil dat ik de basis op een rijtje heb. Dat ik eindelijk klaar ben met studeren, een baan heb die ik leuk vind en op een leuke plek woon. Er is een hoop veranderd in mijn leven sinds mijn letsel en die verandering is nog steeds bezig. Een ander kan dat zich moeilijk voorstellen. Toch ga ik van je vragen of je het wilt proberen. 

 

Je vliegt door het leven; alles gaat goed, je hebt een leuke baan met leuke collega’s, leuke vrienden, woont in een leuk studentenhuis. Het grootste nadeel op dit moment is dat corona volop heerst maar ook aan die tijd weet je niet onderdoor te gaan. Opeens word je wakker in een revalidatiecentrum en moet je verhuizen naar een gezamenlijke slaapkamer met twee andere meiden. Verontwaardigd vraag je je af waarom jou dit overkomt en dan hoor je dat je hier al een tijdje bent. Je herstelt zo goed dat het jouw beurt is om op een gezamenlijke kamer te komen liggen. Je bent hier al twee maanden en je hebt een maand in het ziekenhuis gelegen.  Ook zat je een tijdje in een rolstoel. Je ouders hebben allerlei foto’s en filmpjes gemaakt, omdat ze wisten dat je dit niet zou onthouden. Je kijkt er aandachtig naar, maar vind het moeilijk om je voor te stellen dat jij dat bent. Dat arme, hulpeloze meisje, met haar haren in een rare paardenstaart en die totaal niet charmant eten naar binnen zit te proppen. Langzaam komt het besef dat jij dat wel bent. Dat je er bijna niet meer was, maar er toch in deze staat bij zit. Om je heen zie je slechtere gevallen die blijven hangen in hun herstel. Je vertelt jezelf dat jouw verdriet niet zo erg is, jij kan tenslotte nog lopen. Er volgt een periode van gevoelens wegdrukken en ontkennen.

Het besef komt eindelijk binnen

Je oude leven denk je op te kunnen pakken, maar na twee jaar proberen ben je er klaar mee. Vrienden zijn weggevallen, interesses zijn veranderd en gebeurtenissen komen anders binnen. Alles is veranderd. De gemakkelijkheid waarmee je door het leven vloog is weggevallen. Alles kost moeite en je brein draait overuren. En je bent net 24. Oh god, je hebt dit letsel voor de rest van je leven. Je zal altijd moeite blijven hebben met leven. Misschien minder als nu en wie weet leer je jezelf dingen aan die je leven makkelijker maken, maar het zal altijd meer moeite blijven kosten dan voor een gemiddeld persoon. Jongvolwassen zijn is al moeilijk genoeg, maar nu heb je er gratis en voor niets een extra laag bij gekregen die alles nét wat ingewikkelder maakt.

Met deze blog wil ik geen medelijden voor mijn situatie opwekken. Ik wil dat jongvolwassenen soms wat beter nadenken voordat ze iets doen of zeggen. Niet altijd, dit is tenslotte de tijd om fouten te maken, maar af en toe zou fijn zijn. Het moeilijkste aan dit hele verhaal is namelijk dat je niks aan mij kunt zien. A blessing and a curse. Weet je wel niet hoe fijn het is dat mensen er niet automatisch vanuit gaan dat er iets aan de hand is met jou, door hoe je eruitziet, loopt, of praat? Maar weet je tegelijkertijd wel niet hoe vermoeiend het is om telkens te moeten uitleggen dat je hersenletsel hebt, wat dat voor jou betekent en vervolgens moeten hopen dat je serieus wordt genomen?  Wees wat liever voor elkaar, dat is mijn doel deze blog. Je weet nooit wat iemands verhaal is.