Kwetsbaarheid

Alles is anders en dat vind ik enorm moeilijk om uit te leggen. Want een heleboel is ook hetzelfde. Wat anders is, zijn dingen die moeilijk zijn voor mijn brein. Wanneer een situatie te snel gaat of ik het overzicht verlies heb ik even de tijd nodig om mezelf te herpakken. En dit is niet altijd moeilijk, het heeft ook te maken met hoe ik in mijn vel zit, of ik een situatie stressvol vindt, of er tijdsdruk is en zo zijn er nog een hoop factoren. Dit zijn factoren waarmee ik rekening moet houden, maar waar anderen weinig bij stil staan.

 

Een verhaaltje; in de trein van Amsterdam naar Goes ben ik mijn portemonnee vergeten. Ik weet precies waar die lag. Bij het uitstappen checkte ik om de één of andere reden al of die misschien in m’n tas zat. Ik kon ‘m zo snel niet vinden. Ondertussen ging het fluitje en gingen de deuren dicht. De trein reed weg, met mijn portemonnee. Ik had erin kunnen springen, waarom heb ik dat niet gedaan? Een paar seconden nadat ‘ie was weggereden wist ik namelijk precies wat er was gebeurd. Waar die zou moeten liggen. 

Vervolgens stortte ik in. Jaja, een portemonnee is vervangbaar, het is kut, maar niks aan te doen. Dat zat me nog geeneens zozeer dwars. Waarom reageerde ik dan zo heftig? Nou, zo’n moment laat je herinneren aan je eigen kwetsbaarheid. Zoiets is namelijk al weleens vaker gebeurt. En ja; iedereen kan z’n portemonnee vergeten. Maar daar gaat het even niet om. Het gaat erom dat ik al het gevoel had dat ik ‘m was vergeten maar dat mijn reactie- en verwerkingssnelheid te langzaam zijn. Nu denk ik; meid, was gewoon die trein in gesprongen. Stel je had ‘m wel gehad, had je een kleine omweg van een halfuur gemaakt. Nu ben je ‘m kwijt. Maar het enige wat er in mijn hoofd omging was; ‘WAAR IS M’N PORTEMONNEE?’ Toen opeens ging het fluitje en reed de trein weg. Het ging ZO SNEL. Ik kan dat gewoon niet meer. Mijn hersenen zijn niet capabel genoeg om in zo’n situatie snel te reageren. Dat is enorm pijnlijk om aan te worden herinnerd.

En ja, het kan iedereen overkomen, dat weet ik nu wel. Daar gaat het ook niet om. Het is weten dat dit soort momenten nog vaker zullen voorkomen. Het is weten dat dit niet het laatste moment gaat zijn waarin je je zo incapabel en hulploos voelt. En ik check al altijd even of ik niks heb laten liggen (want dit is dus al vaker gebeurt), maar blijkbaar was mijn check niet goed genoeg. Dus zoiets gaat vaker gebeuren. En het is moeilijk om te worden herinnerd aan je eigen gebreken wanneer deze steeds meer naar de achtergrond verschuiven.