Pien 2.0

Er wordt al jaren tegen me gezegd dat acceptatie me rust gaat brengen. Toch ben ik heel lang uit de buurt gebleven van dit hoofdstuk. In het begin was er vooral veel boosheid en leek acceptatie voor mijn situatie uit den boze. Iets voor misschien over tien jaar, maar op dat moment was ik boos. Logisch ook. Je wordt uit je leven gerukt en helemaal anders teruggezet. De buitenkant is nog heel, maar aan de binnenkant is er een hoop stukgegaan. Ik had een persoon waar ik boos op kon zijn, dus waarom niet gebruik maken van die situatie? Jaja, het is niet goed om boos te blijven, maar moet jij dat maar eens proberen in mijn situatie.

Inmiddels snap ik wat acceptatie betekent. Het betekent niet dat je niet meer boos mag zijn en je maar neerlegt bij de situatie. Dat is wat ik altijd dacht. Ik ben af en toe nog steeds laaiend omdat dit nu mijn leven is en dat is zo oneerlijk en boehoe. Ik kan heel veel medelijden hebben met mezelf. Maar die gevoelens mogen er zijn. Zullen die ooit helemaal weggaan? Eerlijk gezegd denk ik het niet. Natuurlijk komen deze momenten steeds minder voor, maar het is zeker mogelijk dat ik op 60-jarige leeftijd opeens stampvoetend en schreeuwend door het huis loop omdat ik mijn frustratie kwijt moet. Maar dat is oké. 

 

Het ongeluk is een onderdeel van mijn leven en heeft me gevormd tot wie ik ben. Deze versie van mezelf heb ik geaccepteerd. Ben ik er 100% fan van? Nee. Maar dat ben ik van Pien 1.0 ook niet. Het ongeluk heeft ook een hoop veranderd. Met sommige veranderingen ben ik blij en met andere ben ik oké. Eerst was ik daar boos om, nu neem ik het gewoon voor wat het is. Heb ik het dan geaccepteerd? Een soort van. Goed genoeg om me daar niet langer mee bezig te houden en mijn tijd en energie aan te verspillen. 

 

Ik doe mijn best en meer kan ik niet doen. Mijn leven geef ik vorm op een manier die míj gelukkig maakt. Het is mijn leven, dus natuurlijk kies ik daarin voor mijn eigen geluk. Pien 2.0 is nog steeds niet helemaal af, ook al is het ongeluk al bijna 3,5 jaar geleden. Ik leefde lang in ontkenning voordat ik mijn nieuwe ik begon te omarmen. Inmiddels is mijn zelfkennis echt van een hoog niveau (al zeg ik het zelf), maar ben ik nog steeds aan het ontdekken wat deze nieuwe versie allemaal leuk vindt en wat haar grenzen zijn. En dat is oké. Pien 2.0 komt er wel.