Coping mechanisms

Iedereen heeft een coping mechanism; een manier waarop we met een probleem of stress omgaan. Sommige mensen lopen weg voor hun problemen, sommigen gaan er juist actief mee aan de slag, anderen relativeren het, weer anderen zoeken steun en zo zijn er nog een paar. Mijn coping mechanism is veranderd en kunnen we beschrijven als een ‘expressie van emoties’. Bij mij kan dit zich op twee manieren uiten: schreeuwen of huilen. Of een combinatie daarvan. Schreeuwen werkt voor mij omdat ik dan even al mijn emoties op de vrije loop kan laten. Dat duurt ook niet lang, maar is enorm schrikken voor een ander. In Amsterdam woon ik alleen en heeft iedereen op mijn verdieping een 9-5 baan dus kan ik overdag vaak schreeuwen wat ik wil. Hoewel er ook een keer een bezorgde onderbuurvrouw voor de deur stond. In Goes stond de buurvrouw een keer voor de deur. Niet zo handig van mezelf, maar wat lekker hoor, even alles eruit schreeuwen. Als je dat nog nooit hebt gedaan; probeer het eens. Denk alleen wel even aan je buren haha. 

Ik heb tijd nodig

Mijn andere coping mechanism is huilen. Of nouja; de geluiden en moeilijke gezichten maak ik. De tranen komen bijna nooit. Die verbinding in mijn hoofd is stukgegaan en nooit goed hersteld. Het heeft lang geduurd voordat ik doorhad dat dit een coping mechanism is. Dan gebeurde er iets ernstigs, belde ik mijn vader, moest ik huilen en kreeg ik een “hee rustig, dat is toch geen reden om te huilen”. Wat me nog meer frustreerde. Waardoor ik nog meer moest huilen. En dan voel je je dom hoor; want je weet ergens dat hij gelijk heeft, maar tegelijkertijd blijven de tranen komen. Inmiddels ben ik me ervan bewust dat dit mijn manier is van ergens mee omgaan. Dit heb ik aangegeven, we hebben erover gepraat en hij houdt er rekening mee. Ik heb geen zin om me zo rot te voelen als ik al genoeg stress heb. En ik heb gewoon tijd nodig om iets te verwerken. Geef me 3 uur en dan kan ik ergens rationeel over nadenken. Dan zie ik inderdaad in dat het niet het einde van de wereld is. Op het moment zelf is het natuurlijk ook niet het einde van de wereld, maar wel heel even het einde van mijn wereld. 

Communication is key

Uitvinden hoe Pien 2.0 in elkaar zit is echt wel een dingetje. Ze heeft allerlei aanpassingen nodig en dingen waar rekening mee moet worden gehouden. En ALLES moet worden gecommuniceerd. Alles moet duidelijk zijn. En zelfs wanneer iets in jouw ogen duidelijk is, kunnen er grote vraagtekens in mijn hersenen ontstaan. Dit maakt me niet dom, maar je moet wel iets meer geduld hebben. Tegelijkertijd zal ik voor de rest van mijn leven dingen moeten aangeven en uitleggen hoe iets voor mij werkt. Waarom ik het ene niet kan en het andere wel, waarom ik bepaalde keuzes maak, wat mijn redenatie is, maar ook dat mijn limiet per dagdeel kan verschillen.  Af en toe is het echt vermoeiend om mij te zijn en aan van alles te moeten denken. Spontaniteit is niet meer voor mij weggelegd. En dat vind ik prima.