Vergeetachtigheid; the essence of my existence

Wat enigszins stuk is gebleven in mijn hersenen is mijn geheugen. En dat was zo goed. Zie het als een mooie vaas die in 1000 stukjes kapot valt. Met hard werken lijm je de stukjes weer aan elkaar maar het wordt nooit meer zoals het was. Er missen stukjes en stukjes zijn verkeerd terug gelijmd. Het algehele plaatje klopt wel, maar als je dichterbij kijkt zie je de scheurtjes zitten. Nou, mijn geheugen is die vaas. Eerst was dat helemaal kapot. In het ziekenhuis vergat ik bijvoorbeeld de hele tijd wat er met mij was gebeurd. Dan keek ik met een verwonderde blik van een 4-jarige naar mijn ouders: "wat is er met mij gebeurd?" Keer op keer moesten ze uitleggen dat ik in het ziekenhuis lag omdat ik was aangereden, maar een halfuur later was ik dat alweer vergeten. En het is absoluut niet zo dat mijn geheugen nu heel goed is. Of überhaupt goed. Het is gewoon oké. 

Ik heb vooral moeite met het zelfstandig ophalen van herinneringen. Vaak heb ik een que van buitenaf nodig om me iets te herinneren. En dit kan alles zijn. Een verhaal wat iemand al heeft verteld, mijn dagplanning, wat ik ga koken, of ik boodschappen moet doen, mijn boodschappenlijstje, mijn sportschema, en ga zo maar door. Maar ik schrijf niet alleen op of ik moet koken, maar ook wat ik van plan ben te maken, aangezien het me een keer is overkomen dat ik met een groot vraagteken naar de ingrediënten in mijn koelkast keek.  Uiteindelijk heb ik geleerd liever te zijn voor mezelf. Dan loop ik maar een keer extra een rondje door de winkel of dan verteld die vriendin dat verhaal maar nog een keer. Ik doe het echt niet expres. Geloof me, ik had ook liever geen hersenletsel gehad. Het is roeien met de riemen die ik heb en soms gaat dat nou eenmaal beter dan andere keren. 

Mijn geheugen gaat niet meer verbeteren, maar ik ben beter geworden in het compenseren. Ik heb mezelf trucjes aangeleerd zodat ik beter met mijn vergeetachtigheid om kan gaan. Ik weet dat mijn geheugen me hindert en een handicap is, dus anticipeer ik van te voren. Oh en waag het niet om er een grapje over te maken. Ja dat doe ik zelf ook, maar ik mag dat. Het is mijn handicap. Ik ben degene die achttien meter door de lucht is gevlogen door een aanrijding met een auto. Ik ben degene die alle rotzooi die volgde heeft moeten doorstaan. Ik ben degene die nog steeds dagelijks wordt herinnerd aan alle gevolgen. Jij niet. Dus jij mag niks zeggen. 

Maar goed, hoe anticipeer ik dan voor mijn geheugen? Het beste voorbeeld is denk ik mijn weekrooster. Elke zondag neem ik een halfuurtje achter mijn laptop plaats en schrijf ik per dag op wat voor afspraken ik heb, wat ik wil doen en wat ik moet doen. Basically staat de grote lijn van mijn dag hierin. 

Er komt vaak een dag voorbij waarin ik niet alles afvink, sommige dingen zijn maar een suggestie. Bijvoorbeeld werken aan blogs. Als ik daar geen zin in heb, doe ik het niet. Gedurende de week komen er een hoop punten bij. Wat ik daar op zondag neerzet is een begin, maar net als bij ieder ander gebeurt er altijd een hoop en moet het één en ander op die plannen worden aangepast. En het zou bijvoorbeeld best kunnen dat ik prima kan onthouden wanneer ik ook alweer ga sporten, maar waarom zou ik energie verspillen aan het onthouden daarvan (want geloof me, dat kost mij energie) wanneer ik het ook gewoon op kan schrijven? Weetjewel niet hoe fijn het is om dit bij de hand te hebben? Hierdoor vergeet ik bijna nooit meer iets en help ik juist anderen aan dingen te herinneren. "Oh, dat moet ik even opschrijven hoor", is mijn mantra. Het helpt me de controle te houden en brengt structuur aan in mijn leven. Dat heb ik nodig, en dat is prima.