Energie

Ik snap niet dat ik hier nog niet eerder over heb geschreven, want dit is denk ik het grootste gevolg van mijn hersenletsel. Ik heb dit heel lang genegeerd en dacht dat het allemaal wel meeviel. Maar als mij iets duidelijk is geworden, is het wel dat ik met zekerheid kan zeggen dat ik het leven niet aankan. Daarmee bedoel ik niet dat ik ’s middags omval van de moeheid, maar ik ben me er wel van bewust dat ik m’n leven zo moet inrichten dat ik het vol kan houden. Ik leef overdag, dus ’s avonds plannen maken doe ik eigenlijk niet. Als ik wel iets te doen heb, plan ik het zo in dat ik nog wel op tijd thuis ben. Mijn slaap is heilig. En vaak ga ik dan rond 15:00 een uurtje of 2 op bed liggen. Soms lees ik, soms lig ik met mijn ogen dicht, want echt slapen kan ik niet. Maar die uurtjes op bed vullen mijn energie aan en dat heb ik nodig.

De mening van anderen over hoe ik mijn dagen inplan en wat ik doe, laat ik al een tijdje links liggen. Fijn dat jij denkt dat ik meer kan doen. Fijn dat jij denkt dat ik mijn slaapschema wel even kan omgooien. Fijn dat jij geen moeite doet om te begrijpen hoe ik in elkaar zit. Ook fijn dat dat me niet langer uitmaakt. Ik leef op mijn manier en dat jij het daar niet mee eens bent, is echt jouw probleem. En de mensen die het wel snappen, die er wel rekening mee houden, dankjewel. Jullie heb ik nodig in mijn leven. Want zoals ik vaker zeg; ik doe het echt niet met opzet. Geloof me, ik was ook liever niet aangereden. Maar dat ik wel gebeurt en daardoor moet ik nu met een aantal zaken rekening houden.

 

Dat heb ik moeten leren hoor. Ik ben vaak over mijn grens heen gegaan en heb lang genegeerd dat ik niet op mijn oude manier van leven door kon gaan. Dat kostte me zóveel energie en ik snapte maar niet waarom ik iets niet meer kon. Ik vond het zo oneerlijk dat ik opeens met van alles rekening moest houden, terwijl dat bij veel anderen niet het geval was. En net als veel anderen dacht ik; je kan niks aan me zien, het zal wel meevallen. Grenzen had ik nooit, dus die kende ik niet. Ik heb moeten ontdekken wat voor mij werkt door over die grens heen te gaan. Dat is namelijk hoe ik in elkaar zit en hoe ik iets leer. Over die grens heen gaan, daarvan leren en het een volgende keer anders doen. Daardoor weet ik nu goed hoe ik het beste om kan gaan met mij verminderde energieniveau. En af en toe ga ik nog steeds over die grens heen, maar dat is oké. Hij verandert constant, dus ik kan ook niet altijd van tevoren weten wat ik wel en niet aankan. Als ik er maar van leer en niet te hard ben voor mezelf.