Wie ben ik zonder mijn gedachten?

Deze zomer heb ik rouwcaching gevolgd. Rouw ontstaat wanneer je een verlies hebt geleden. In de meeste gevallen is dat een persoon, maar ik kwam erachter dat 'levend verlies' ook een ding is. Levend verlies is het verlies van iemand die er nog is. Het is rouw over het afscheid nemen van verwachtingen of gedachten over hoe het leven eruit had kunnen zien. In een zekere zin ervaar ik dit ook. Ik ben mijn oude ik kwijt. Pien 1.0. Ik vond het een heel fijn traject en het heeft me geholpen dingen een plekje te geven. Ik ben zo oké met hoe mijn leven nu is en dat ik op dat punt ben gekomen, daar ben ik facking trots op. Als afsluitende opdracht moest ik iets schrijven over de vraag: wie ben ik zonder mijn gedachten? En ik dacht, meer mensen moeten dit horen. So here you go:

Wie ben ik zonder mijn gedachten? 

Ik zou het angstaanjagend vinden om geen gedachten te hebben. En vreselijk saai. Ik vind mijn hoofd echt een leuke plek. Mijn hoofd deed grappig’, is een zin die ik vaak uitspreek. Mijn hersenen zijn een fascinerende plek en ik kan mezelf prima vermaken en lach geregeld om iets wat zich in mijn hoofd afspeelt. Wat als ik dat kwijt zou zijn? En hoewel ik van veel externe geheugensteuntjes afhankelijk ben, vertrouw ik ook sterk op mijn gedachten. Mijn gedachten brengen een onderwerp aan het licht en vervolgens noteer ik dat onderwerp zodat ik het niet vergeet. 

Maar je gedachten bevatten ook zoveel van je persoonlijkheid. Hoe je tegen een bepaald onderwerp aankijkt en het eerste wat er door je hoofd schiet, zegt een hoop over wie jij bent als persoon. Door op ontdekkingsreis te gaan in je gedachten kom je erachter wat jouw standpunt is. Meelopers zijn bang voor hun eigen gedachten en gaan die reis uit de weg door mee te gaan in andermans ontdekkingen. Maar het is juist heel belangrijk om te weten hoe je de wereld ziet en wat voor jou belangrijk is. Gedachten kunnen je helpen om een eigen standpunt te vormen.

Gedachten kunnen je ook tegenhouden. We kennen allemaal wel ‘dat stemmetje in je hoofd’. Helaas betekent die stem bij veel mensen niets goeds. De stem vertelt vaak onwaarheden en probeert je minder te laten voelen dan dat je bent. Vaak is ‘ie negatief. In dat geval kan ik best begrijpen dat het lekker kan zijn om geen gedachten meer te hebben. Dat kan ik sowieso best begrijpen, hoeveel ik ook op ze gesteld ben. Want ze zijn altijd aanwezig. In mijn geval extreem veel. Als in; soms heb ik het gevoel dat mijn gedachten non-stop 100 km per uur gaan. Ik heb soms best moeite met het vinden van mn rust en mijn hoofd is daar de grootste boosdoener van. 

 

Maar ik zou absoluut niet zonder gedachten kunnen. Mijn gedachten vormen mij tot de persoon die ik ben. Ze houden automatisch rekening met al mijn gebreken. Vertellen me meteen waarom iets geen goed idee is, en aangezien ik vaak de enige ben die daaraan denkt, ben ik ze dankbaar daarvoor. Hoewel mijn gedachten deels verkeerd zijn geprogrammeerd en vaak te snel problemen zien. Maar daar ben ik me bewust van, dus dat ga ik actief proberen te veranderen. Want het is mijn leven. Ik weet mijn god niet wat ik zonder mn gedachten zou moeten, maar ik ben wel de baas over mijn gedachten. 

 

Dus om terug te komen op de vraag: wie ben ik zonder mijn gedachten? Ik denk dat ik zonder mijn gedachten een leeg omhulsel mens ben.