Levenservaring

Deze meid heeft de levenservaring van een 50-plusser, maar zit vast in het lichaam van een 24-jarige. Tenminste; dat is hoe ik me soms voel. En dat kan best lastig zijn. Terwijl andere leeftijdsgenoten onbezorgd door het leven vliegen, energie hebben voor tien en aan niks hoeven te denken, is dat voor mij anders. Ik ben pas 24, maar ja, ik heb een bedtijd waar ik me aan probeer te houden. Spontaan plannen maken doe ik bijna nooit, want er is te veel waarmee ik rekening moet houden. En wil je leuk in de avond iets doen, dan moet je mij vooral niet bellen. Daar heb ik vaak geen energie voor. Ik kan heel goed uitleggen waarom ik zo in elkaar zit, wat voor mij werkt en waarom. Leeftijdsgenoten luisteren daar vaak aandachtig naar, hebben in eerste instantie interesse in mijn verhaal en bewondering voor mij, maar het begrip blijft vaak uit. Wanneer ik de korte versie van mijn verhaal heb gedaan krijg ik altijd de reactie “wat heftig, knap zeg”. Dat is het ook. Maar dat was niet het einde. Dit letsel heb ik voor de rest van mijn leven. En ook al zie ik er helemaal hersteld uit, sommige verbindingen in mijn hersenen zijn kapot gegaan en zullen altijd kapot blijven. Wanneer mensen echter doorkrijgen dat ik niet op hun tempo mee kan leven, laten ze me snel links liggen. Dus ik kan het veel beter vinden met mensen die wat ouder zijn. Die ook wat hebben meegemaakt en kunnen mij daarom beter begrijpen. 

Wees nou eens lief voor jezelf

Door die berg levenservaring ben ik liever voor mezelf en mijn omgeving geworden. Ik ben meer geïnteresseerd in mensen hun verhaal en veroordeel mensen niet meer zo snel. Voorheen was ik zo hard voor iedereen. Als iemand een beetje raar liep moest ik er al niets van hebben. Nu denk ik; je zat zelf ook in een rolstoel Pien, niet zo judgen. Maar niet alleen was ik soms hard voor mijn omgeving, ik was vooral hard voor mezelf. Mijn standaarden voor mezelf lagen behoorlijk hoog. Die lagen zo hoog omdat ik wist dat ik ze nog steeds kon halen. Maar voor Pien 2.0 die net weer het leven ervaarde, moesten die standaarden natuurlijk weg. Dat heeft een aantal jaar geduurd hoor. Inmiddels ben ik echt trots op mijn ziekte-inzicht en dat ik al mijn obstakels goed weet te herkennen, erkennen en erop kan anticiperen. Als ik de Pien van 2 jaar geleden nu advies zou kunnen geven, zou die Pien daar absoluut naar luisteren. Ik wou altijd alles zelf lekker uitzoeken en zelf op mijn plaat gaan i.p.v. iemands advies aannemen. Daar heb ik nog steeds een handje van.

Levenswijsheid

Inmiddels ben ik behoorlijk wijs, al zeg ik het zelf, maar ik snap dat een heleboel mensen alsnog niet naar mij gaan luisteren. Ja, ik heb veel meegemaakt en een berg levenservaring, maar ik ben ook pas 24. Een vriend vroeg mij laatst om advies voor een kennis van hem die een hersenschudding heeft gehad. Daar ondervindt ze nog steeds gevolgen van. Ik heb een heel betoog opgehangen en kwam met uitstekend advies, maar ik verwacht niet dat ze dat gaat aannemen. Dit is namelijk een vrouw van 31 en ik denk niet dat ze gaat luisteren naar een 24-jarige. Zou ik ook niet hebben gedaan. Maar goed, stiekem hoop ik van wel. Ik ben zo oké met mezelf, met mijn leven, hoe dat verloopt en ik gun iedereen hetzelfde. Als iemand mij twee jaar geleden de spelregels van het leven had uitgelegd en met mij had bekeken hoe ik mijn eigen leven zo leuk mogelijk had kunnen maken voor mezelf, dan had ik mezelf veel verdriet kunnen besparen. Misschien heeft iemand anders dit wel ff nodig om nu te horen. Dus wat zou ik zeggen? 

Peptalk 

Jij bent degene die vastzit in dit lichaam en in dit leven. Krijg voor jezelf op een rijtje hoe je dat wilt laten verlopen, waar je gelukkig van wordt, wat je blij maakt, maar ook wat je verdrietig maakt. Sommige uitkomsten horen bij het leven, maar verplicht jezelf niet om dingen te ondernemen die jou ongelukkig maken. Daar hoef je niet egoïstisch in te zijn, maar soms ook wel. Het is jouw leven. 

Heel belangrijk: leg de lat lager voor jezelf. Wanneer je dit doet is het makkelijker om de eindstreep te halen. Dit maakt je niet lui, dit maakt je liever voor jezelf. Het heeft geen nut om doelen te blijven stellen die je niet kan halen en daarmee frustreer je jezelf alleen maar. Dit maakt je niet lui, maar realistisch. Als je een doel behaalt kan je de grens de volgende keer verleggen. Want ook belangrijk: blijf jezelf uitdagen. Binnen jouw grenzen natuurlijk.

Over jouw grenzen gesproken, iedereens grenzen zijn anders. Trek je niet te veel aan van andermans mening.  Klopt, sommige meningen zijn belangrijk, maar wat de bakker op de hoek denkt over jouw levensstijl is echt zijn probleem. Daarom is het ook zo belangrijk om voor je te hebben wat jouw grenzen zijn. Verleg deze niet omdat andere mensen dat willen, doe wat goed voelt voor joú. Het is jouw leven. Maak het leuk voor jezelf. Maak het jezelf comfortabel. En geniet.