Dit keer wil ik het over een quote hebben die in mijn gedachten is geprent omdat die overal door het DTC (mijn oude revalidatiecentrum) hing. Oftewel; hij is mij vaak opgevallen. 'Je eigen leven is de beste leerschool'. 'Jaja, dat zal wel', dacht ik tijdens mijn revalidatie. Echt begrijpen wat dit betekende deed ik toen niet. Ik hoorde van anderen dat zij inderdaad hun leven moesten omgooien en dit opnieuw moesten uitvinden. Pas in de samenleving, in het "echte leven", loop je tegen muren aan. Tijdens je revalidatie vast ook, maar dat is een beschermde omgeving waarin je fouten mag maken zonder ernstige consequenties. In de samenleving moet je opeens weer meedraaien met de maatschappij, een maatschappij die geen rekening met jou houdt. Het eerste jaar dat ik weer in Amsterdam woonde had ik weinig oog voor verandering. Ik verwachtte van mezelf dat ik mijn oude leven (met wat kleine aanpassingen) gewoon weer op kon pakken. Boy was I wrong...
Wat ik nu doe en hoe ik nu leef, daar ben ik content mee. Dit werkt voor mij. Waarom zou ik mij gedwongen voelen om daar iets aan te veranderen? Natuurlijk mag je daar een mening over hebben, net zoals ik een mening over jouw leven mag hebben. Trek ik me iets aan van die mening? Eigenlijk niet, maar dat neemt niet weg dat het ontzettend moeilijk is om het gevoel dat je moet veranderen uit te schakelen. Het is pijnlijk om je oude leven kwijt te raken en een nieuw leven te moeten opbouwen. Want hoe doe je dat? Waar begin je? En het is niet zo dat ik dit jaar opeens een nieuw fantastisch leven uit de grond heb gestampt. Er zijn nog genoeg dingen die niet soepel gaan. Maar ik leer er wel van. Elke muur waar ik tegenaanloop, elke hobbel in de weg, is een les. En opeens snap ik wat ze met die stomme quote bedoelden. En het klopt. Je eigen leven is de beste leerschool.

Reacties
Een reactie posten