Paniek

“Is dit een noodgeval?” vroeg de doktersassistente. “Volgens mij niet, maar voor mij wel” klonk mijn antwoord. “Wat is er aan de hand?” “Ik kan het gebouw niet vinden waar ik bloed moet prikken en ik had daar een kwartier geleden al een afspraak en nu heb ik een paniekaanval” antwoordde ik in paniek. “Oke, probeer rustig te ademen, ik ga het voor je uitzoeken”. Uiteindelijk heb ik, met behulp van de doktersassistente, het gebouw kunnen vinden. En ze liepen daar zo erg achter dat ik mijn afspraak met vijf minuten speling had gehaald. Achteraf liep ik naar buiten en lachte ik mezelf heel hard uit. Deze gebeurtenis kon in mijn lijstje met onhandigheden door een paniekaanval.

Andere onhandigheden

Het is namelijk absoluut niet de eerste keer dat zoiets gebeurde. Ik heb de neiging om te schreeuwen van frustratie en normaal hoort niemand dat, dus ik schreeuw er af en toe op los. Dit deed ik een keer bij mijn ouders en toen stond de buurvrouw opeens bezorgd onderaan de trap. In mijn eigen studio had ik hetzelfde toen mijn buren thuiswerkten. Geschrokken klopte mijn buurvrouw op mijn deur. Ook wanneer ik niet schreeuw, ben ik duidelijk in paniek. In de trein is er een keer een meisje die ook in de coupé zat naar mij toegekomen en op de staten van Amsterdam stopte er een meisje die bezorgd vroeg of alles wel goed ging. Elke keer als zoiets gebeurt voel ik mij zó dom. Want ik krijg altijd een paniekaanval door iets stoms. Doordat ik bijvoorbeeld het gebouw waar ik bloed moet laten prikken niet kan vinden. 

Grootste gevolg

Die paniek vind ik het moeilijkste onzichtbare gevolg van mijn hersenletsel. Mijn slechte geheugen is het grootste gevolg, maar daar weet ik enorm goed voor te compenseren. Zo goed dat ik niet meer goed doorheb hoeveel moeite dit mij eigenlijk kost. Het gaat vrijwel automatisch. Iedereen die mij kent weet ervan af, aangezien ik mijn slechte geheugen in het eerste gesprek dat ik met iemand heb er meteen in probeer te fietsen. Dan hebben zij ook geen onhaalbare verwachtingen. Sommige dingen onthoud ik goed, sommige dingen slecht, en er is geen pijl op te trekken wat wel of niet blijft hangen. Mijn geheugen is een beetje als die uitdrukking: poep tegen de muur gooien en kijken wat blijft plakken. 

Kwetsbaar

Dat mijn geheugen onder gemiddeld is, is officieel getest en vastgesteld. Dat weet ik dus zeker en is een constante. De paniek niet. Op de meest onlogische momenten verlies ik het overzicht, wat mij in paniek brengt. Ik heb geaccepteerd dat dit bij mij hoort, maar dat maakt het niet leuk. Elke keer voel ik mij zo dom. Vooral wanneer er iemand te hulp schiet. Ik ben die mensen zo dankbaar, maar dat neemt mijn frustratie met mezelf niet weg. Die paniekmomenten zijn de momenten waarop ik me er zeer bewust van ben dat mijn hersenletsel onzichtbaar is. Als ik me bedenk hoe ik er vanaf de buitenkant uit moet zien, vind ik dat een pijnlijk beeld. Opeens ben ik weer een heel kwetsbaar meisje. En op zo’n moment ben ik ook kwetsbaar. Dus dit is een oproep aan jou, de lezer, wees wat liever voor je medemens. Je weet nooit wat er in iemands hoofd gebeurt.