Bij rouwen denkt men vaak aan het rouwen om een persoon. Dat is de typische vorm van rouw en het is te begrijpen voor andere mensen, want het is tastbaar. Eerst was iemand er en nu niet meer. Dat je daar verdriet om hebt is logisch. Een andere vorm van rouw is levend verlies. De naam zegt het al; dit verlies ontstaat tijdens je leven en blijft leven. Dat maakt levend verlies ook ontzettend abstract. Als je er zelf nog nooit last van hebt gehad, kan je dit moeilijk begrijpen. Natuurlijk ga ik toch een poging doen om dit uit te leggen.
Chronische rouw
Levend verlies is een vorm van rouw die gekoppeld is aan een permanente levens veranderende verlies ervaring. Ook is het een chronische vorm van rouw. Dat betekent dat het altijd aanwezig zal blijven. Niet in dezelfde mate, maar het blijft voor de rest van je leven op de achtergrond. Je hebt een leven ervoor: een leven waarin je gezond was; en een leven erna: een leven waarin je met deze ervaring moet leven. Voor mij was deze ervaring (natuurlijk) het oplopen van NAH. Ja, ik ben fantastisch goed herstelt en ik ben dagelijks dankbaar voor het leven dat ik kan leven. Maar dat betekent niet dat ik niet een heel groot deel van mijn oude leven kwijt ben. Natuurlijk ben ik daar verdrietig om. Ik ga niet meer naar feestjes omdat ik de drukte niet goed aankan, het vaak ’s avonds is en ik dan geen energie meer heb en nog een hoop andere redenen. Ik werk niet meer omdat ik geen energie heb om dat naast mijn studie te doen. Ik studeer nog wel, maar met aanpassingen, anders zou ik dat niet kunnen volhouden. Ik doe vrijwel nooit meer iets ’s avonds, omdat ik mijn energie overdag besteed. Ik werk nu al jaren met een weekrooster, wat ik waarschijnlijk nog jaren ga doen, omdat ik simpelweg niet onthoud wat ik op een dag moet doen. En zo zijn er nog een hele hoop aanpassingen die ik doe om rekening met mezelf te houden. Veel van deze aanpassingen gaan inmiddels automatisch. Ik ben een ster geworden in het compenseren voor mijn gebreken. Hierdoor vergeten anderen vaak dat ik NAH heb. Dat is niet erg, maar ik compenseer enorm om dit leven te kunnen lijden en ik ben er enorm goed in geworden om te verbloemen hoe zwaar ik het af en toe heb.
Soms mis ik mijn oude ik
Hoewel, als je deze blog regelmatig leest heb je dat misschien wel door. Dit is de plek waar ik mijn ei kwijt kan. Waar ik over allerlei onderwerpen iets kan zeggen. Waar ik niet alleen maar positief hoef te zijn, maar waar het oké is om aan te geven wanneer het gewoon kut gaat. Niet dat het nu kut gaat trouwens. Maar ik heb het de afgelopen paar dagen weer ontzettend moeilijk met mezelf gehad. Ik ben de afgelopen drie ochtenden in tranen begonnen omdat het stemmetje in mijn hoofd moeilijk deed. Normaal kan ik met dat stemmetje omgaan, maar nu even niet. Nu brak het me op. En op dat soort momenten mis ik mijn oude ik. Ik mis de persoon die alles aankon, waarvoor niks te veel was. En het meeste mis ik met hoeveel gemak ik alles deed. Met hoe weinig ik rekening hoefde te houden. En begrijp me niet verkeerd, ik vind de Pien die ik nu ben leuker dan de Pien die ik was en het leven dat ik nu lijd vind ik ook veel leuker. Maar dat neemt niet weg dat ik ook aspecten uit dat oude leven mis. Maar daarover later meer…
Reacties
Een reactie posten