Paniek! Meid is fiets kwijt

Positiviteit is waar ik het van moet hebben. Als mijn persoonlijkheid anders in elkaar had gestoken, had ik denk ik al opgegeven in het revalidatiecentrum. Opgeven was echter nooit een optie, dus het is vechten voor een plekje in de maatschappij. Of vechten… Zo voelde het toen. Inmiddels heb ik die plek gevonden en ben ik meestal comfortabel met mezelf. Ik zeg meestal, omdat het ook nog steeds geregeld mis gaat in mijn hoofd. Ik heb er een handje van om dingen te verbloemen en mooier te laten lijken dan dat ze zijn. Ja, ik ben nog steeds dagelijks dankbaar dat ik kan lopen, praten, dit leven kan leiden, maar dat is niet zonder af en toe flink op m’n plaat te gaan. Dus ik wil je over zo’n moment vertellen. Een moment waarin ik word herinnerd aan mijn eigen gebreken. Ik had er al een tijdje geen meer gehad, dus dit deed pijn. Zoveel pijn. 

Paniek

Dus wat gebeurde er? Ik was met de fiets op weg naar de markt, maar ondertussen was ik met van alles in mijn hoofd bezig. De route die maps aangaf wijzigde ik iets en eenmaal aangekomen op mijn bestemming zette ik mijn fiets op slot. Met mijn hoofd vol met gedachten liep ik richting de markt. Na ongeveer twee minuten lopen bedacht ik me dat ik niet goed wist waar ik mijn fiets had neergezet. Paniek. Omdat ik niet aan het opletten was, herkende ik niks en wist ik niet meer waar ik vandaan kwam. En omdat ik de route iets gewijzigd had, kon ik ook niet uitgaan van mn Maps. Ik wist wel dat ik eerst mijn fiets moest vinden, want op een later moment zou ik geeneens meer weten in welke buurt ik zou moeten zoeken. Dus ik ging alle straten langs, kijkend of ik een felroze fiets zag (die kleur komt in dit soort momenten erg goed van pas, zie foto). Sommige straten ben ik wel vijf keer doorheen gelopen. En ik maar hardop tegen mezelf praten, mezelf half uitschelden. Hebben mensen mij raar aangekeken? Vast wel. Boeit dat me ook maar iets? Nee. Ik moest m’n facking fiets vinden.

Pijnlijk moment

Na een halfuur gefrustreerd en tierend rond te lopen, vond ik ‘m. Thank god. Toen ik om mij heen keek herkende ik de omgeving wel, maar in dat paniekmoment kon ik die herinnering niet meer omhooghalen. Pfffff…. Wat een stressvol halfuur. En dan voel je je dom he… Zoveel verdriet en frustratie omdat je je fiets kwijt bent. Wacht nee, dat ik m’n fiets kwijt was, is in dit geval een bijzaak. Maar dat ik een halfuur heb lopen zoeken, terwijl ik in een straal van 2 minuten ervandaan was, dat was kut. Daar gaat het mij om. Over een halfjaar heb ik dit ongeval waarschijnlijk omgetoverd tot een grappige anekdote, maar ook ik moet niet te luchtig hierover doen. In theorie is het grappig: meid weet niet meer waar ze haar fiets heeft gezet dus is een halfuur bezig met zoeken. In de praktijk betekent het een meid die half huilend door de straten aan het lopen is en in paniek om zich heen kijkt omdat ze even was afgeleid, dus nu is ze haar fiets kwijt. Even afgeleid zijn kan ik mij niet meer veroorloven. En dat opnieuw realiseren is pijnlijk.