Laat ik beginnen met het goede nieuws: over mijn uiterlijk ben ik absoluut niet onzeker. Dat betekent niet dat ik nooit over lichaamsdelen in mijn hoofd aan het malen ben, maar die gedachtes kan ik vrij makkelijk loslaten. Ik zie er goed uit en kleine imperfecties horen nou eenmaal bij het leven. Waar ik echter wel onzeker over ben is hoe ik
overkom op anderen. Daar hang ik veel waarde aan. Soms te veel.
Oorzaak
Ik weet wat de oorzaak is van die onzekerheid, dus ik ga het aan je uitleggen. Dan moet ik je helemaal mee terug nemen naar het revalidatiecentrum. Langzaam maar zeker (maart 2021) bleef er steeds meer hangen. Mijn herinneringen begonnen terug te komen en ik kon nieuwe gebeurtenissen onthouden. Om mij heen in het revalidatiecentrum zaten allemaal andere jongvolwassenen met hersenletsel. Sommige liepen, net als ik, sommige liepen met een wandelstok en andere zaten in een rolstoel. Op dat moment was ik één van hen, maar dat wilde ik niet en zo zag ik mijzelf ook niet. Het enige wat ik op dat moment wilde was zo snel mogelijk herstellen en terug naar mijn oude leven. Ik vroeg vaak aan vrienden; “Kan je wat aan mij merken?” Dat antwoord veranderde langzaam van een ja in een nee.
Verwachtingen
Ik pakte mijn school weer op en probeerde daarnaast mijn privéleven op gang te brengen. Heel veel kon ik nog niet, maar ik was vastbesloten de oude Pien te worden. Ik wilde weer feesten, uitgaan, domme dingen doen. Ik wilde leven zoals elke andere student. Dat dat niet meer ging zorgde voor veel onzekerheid. Zeker toen de corona-maatregelen verdwenen. De wereld ging weer open en de mensen om mij heen gingen mee. Ik wilde ook meedoen. Wanneer je er telkens mee wordt geconfronteerd dat dingen anders gaan dan voorheen, is dat fitneste voor je zelfvertrouwen. En mijn vrienden lieten het mij maar zelf uitzoeken. “Wij gaan niet op je letten”, oftewel, er werd geen rekening met mij gehouden. Er werd van mij verwacht dat ik zelf alles aankon en meteen zou weten hoe en wat. Lekker onrealistisch. Maar goed, dat was de wereld waarin ik zat. En ik heb het wel geprobeerd. Ik ben naar een festival geweest en een paar keer uitgegaan.
‘Normaal’
Maakte dat mij echt gelukkig? Nee. Ik had het eerlijk gezegd ook niet echt naar mijn zin. Dus in 2024 heb ik uitgezocht wat ik wil, wat ik leuk vind en wat mijn grenzen zijn. Ten opzichte van mijn leven voor mijn ongeluk is mijn levensstijl 180 graden gedraaid, maar wat heb ik het naar mijn zin. Toch gebeurt het nog regelmatig dat een situatie mij enorm onzeker maakt. Ja, ik ben zekerder in mijzelf, in mijn ideeën, ik weet dat ik het goed doe en dat het advies van een hele hoop mensen niet voor mij geldt, vanwege mijn unieke situatie. Dat weet ik. Maar helaas vergeet ik dat ook nog vaak. Ik heb mezelf lang gepusht om weer ‘normaal’ te zijn, ik wilde er zo graag bij horen. Nu weet ik beter, maar dat maakt het niet minder pijnlijk. Wanneer iemand in een gesprek vraagt waarom ik iets op een bepaalde manier doe, leg ik uit dat ik het zo moet doen om rekening te houden met mijn letsel. En dat vind ik oké, dat ik zo werk. Maar daardoor word ik er behoorlijk vaak aan herinnert dat voor mij bepaalde zaken anders gaan. Dat ik daar oké mee ben, betekent niet dat ik daar niet meer onzeker over ben. Het is moeilijk om zelfverzekerd te zijn in je levensstijl wanneer die veel differentieert van leeftijdsgenoten. Het is moeilijk om te onthouden dat ik het beste weet wat voor mij werkt, wanneer anderen goedbedoeld advies geven. En ja, soms is het moeilijk om oké te zijn met mezelf, omdat ik weet hoe ik was.
Reacties
Een reactie posten