In de war

Welkom bij een andere week waarin ik het zwaar had. Zwaar met mezelf, met mijn beperkingen en het feit dat ik een limiet heb. De vorige keer kon je lezen over mijn onzekerheid en het feit dat ik het soms moeilijk vind om te accepteren hoe ik nu ben, omdat ik weet hoe ik was en wat ik kon. Accepteren is ook het verkeerde woord. Ik zal mijn situatie en levensloop altijd oneerlijk blijven vinden, maar ik ben er tegelijkertijd wel oké mee. Het is nu eenmaal zo, dus ik neem het mee in m'n zugzakje. Het anticiperen op mijn beperkingen en rekening houden met mezelf gaat echt nog lang niet altijd goed. Ik weet heel goed wat ik wel en niet aankan, maar dat ook echt doen, dat gaat nog vaak mis. Het resultaat? Een over-vermoeide, onzeker, huilerige Pien. En wie is daarvoor te danken? Juist, ikzelf.

Balans

Dat is het allerbelangrijkste woord voor mij. Een balans vinden kost tijd en moeite en ik moet het willen. Een balans kwijtraken is makkelijk. Op zo'n moment luister ik niet naar mijn lichaam. Ik negeer de tekenen die wijzen naar: wajow Pien, doe ff rustig, anders lig je er weer uit. Want dat is wat een balans kwijt raken met mij doet en waarom het zo belangrijk is. Ik push mezelf totdat ik niet meer kan en vervolgens word ik ziek. Uiteindelijk dan. Eerst word ik heel emotioneel, omdat ik te weinig energie heb. Dat betekent mental breakdowns op de stoep en mensen die stoppen om te vragen: "Gaat het wel?" Heel lief, maar soms wil ik even in alle rust een potje janken. Maar ja, dan moet ik ook niet op de stoep gaan zitten. Maar goed.

Kettingreactie

Ik word dus emotioneel omdat ik te weinig energie heb. En ik heb te weinig energie, omdat ik slecht slaap. En ik slaap slecht, omdat mijn hoofd te druk is. En mijn hoofd is te druk, omdat ik onrustig ben. En ik ben onrustig, omdat ik mezelf allemaal dingen opleg. En daar zit het probleem. Ik 'moet' zoveel dingen van mezelf, ben zo hard voor mezelf. Op een gegeven moment kan ik mijn eigen druk niet meer aan en verander ik in een ongelukkig hoopje mens. Een hoopje dat veel huilt, ontevreden is met zichzelf en hoe ze leeft. Als ik echt te ver ga, wordt ik ziek. Ik ben degene die dat kan en moet veranderen. Dat weet ik. Maar de stap zetten, of eigenlijk juist een stap terugdoen, stel ik altijd uit tot het laatste moment.

En daar vind ik wat van. Want ik weet dat dit mijn valkuil is. Ik weet waar ik op moet letten en wanneer het de verkeerde kant met mij opgaat. Maar daarop anticiperen, of zelfs reageren wanneer er tekenen zijn? Ho maar. Ik heb een grens en daar ga ik helaas nog te vaak overheen. De enige die ik daarmee heb ben ikzelf maar soms is het zo moeilijk voor mij om te zeggen: en nu is het genoeg. Het is doorgaan totdat ik niet meer kan en huilend met mijn moeder aan de telefoon hang (loveyou mams). Het is doorgaan totdat ik mezelf compleet voorbij ben gelopen. Hoe ziet dat eruit? De balans is helemaal weg a.k.a. ik ben teveel met school bezig en mijn privé-leven is non-existent. Mijn energieniveau is laag en alles naast school (school is mijn valkuil) kost teveel moeite. Ik zeg tegen alles nee, want ik heb er geen energie voor. Tijd voor mezelf of om leuke dingen te doen neem ik niet. Tijd voor vrienden neem ik ook niet. Ik zonder mezelf onbewust af en ben veel alleen. 

Aha-moment

Uiteindelijk is er een aha-moment waarin ik zelf doorkrijg hoe erg ik mezelf voorbijloop en dat dit niet langer kan. En dan is het opnieuw zoeken naar een balans, wat een paar weken kan duren. Als ik die heb gevonden, probeer ik die zo lang mogelijk vast te houden. Maar helaas weet je nooit hoe het leven loopt, dus wees wat minder hard voor jezelf, Pien.

Wat wilde ik met deze blog bereiken? Ik wilde vooral ff zeiken en m'n hart luchten. Dankjewel als je dit alsnog hebt afgelezen. De volgende keer hoop ik positiever te zijn, maar het leven zit helaas niet altijd mee. 

Daarnaast hoop ik dat je na het lezen even wat tijd voor jezelf neemt. Voor jezelf zorgt. Want dat is ook nodig.