Op zoek naar balans

Ik dacht dat ik mijn grenzen kende, maar zoals je afgelopen maand hebt kunnen lezen, ken ik die niet. Of in ieder geval, niet goed genoeg. Het gebeurd te vaak dat ik over mijn grenzen heenga en de tekenen dat ik te ver ga, negeer ik. Vervolgens verander ik in een ongelukkig hoopje mens en ben ik boos op mezelf dat ik dit weer heb laten gebeuren. Niet dat ik dat expres doe natuurlijk. 

Valkuil

Aan de mensen om mij heen ligt het niet. Iedereen zegt dat ik rustig aan moet doen, maar luister ik daarnaar? Natuurlijk niet. Dat moet veranderen. Mijn eigenwijsheid zegt dat ik het wel aankan, vervolgens gaat het mis en zegt mijn geweten "I told you so". De lat leg ik torenhoog voor mezelf en dat moet anders. Dat weet ik. Dat weet ik al heel lang. Het halen is genoeg Pien. Je hoeft geen 8. 

Want dat is mijn valkuil. School. Nu kan ik het me nog veroorloven om last-minute veranderingen te doen. Hoe ik dat straks ga doen als ik aan het werk ga, weet ik nog niet. Dat maakt me bang. Het zal zoeken worden naar een nieuwe grens en balans. Daarbij zal ik ongetwijfeld op m'n bek gaan, maar ik hoop zo van niet. Want ik ben vervolgens degene die het met dit hoopje moet doen en dat wil ik niet.

Limiet

Of in ieder geval, vallen is prima, maar het moet een kleine hobbel zijn in plaats van een ravijn. Op deze manier ga ik mezelf een burn-out geven. Dat ben ik al aan het doen. De mini-versie dan. Nu lig ik er telkens een paar weken uit, dat is nog te overzien. Of nouja, te overzien, ik ben de afgelopen twee weken elke dag in tranen begonnen, dus zo erg te overzien is het niet. En als ik mijn limiet blijf negeren, veranderen die weken in maanden. Daarop anticiperen vind ik het moeilijkste wat er is. Op dit soort momenten zegt Pien 1.0 dat ik gewoon door moet gaan. En daar luister ik naar. Terwijl ik zou moeten denken: fuck you, dat gaan we niet doen.

Ik overtuig mezelf dat ik het wel aankan, omdat veel wél lukt. Wanneer het dan even niet gaat, vind ik dat oneerlijk en snap ik niet dat ik een limiet heb. Dus daar verzet ik me tegen. Dus ja, het ligt echt aan mij. Als ik terugdenk aan de afgelopen maanden, kan ik de momenten eruit pikken waarin het teveel werd. Dus ik heb het wel door. Luister dan ook Pien. Luister naar je lichaam en luister naar Pien 2.0. Een nieuw voornemen voor de rest van 2025. 

En ik mis leuke Pien. De Pien die ik in januari en februari was. De Pien die creatieve projecten onderneemt en zichzelf heerlijk in een boek kan verliezen. Die rust heeft. Niet dat ik niks te doen wil hebben, maar op dit moment leef ik te gehaast. Ik moet van alles van mezelf en daar ben ik zó klaar mee. Pien 2.0 heeft even ruzie met Pien 1.0. Het komt wel weer goed, maar dat gaat ff een tijdje duren. Ik moet een nieuwe balans vinden.

Latere toevoeging: dit is een soort herhaling van de vorige blog besef ik me nu. Ik ben dus nog steeds in de war, maar slowly getting there.