Hot girl summer met een burn-out

Ik heb een burn-out. Dat viel wel een beetje te verwachten, maar voor mezelf was het niet duidelijk dat ik op de rem moest trappen. De afgelopen paar maanden waren heel zwaar; eerlijk gezegd al sinds m’n verjaardag, midden maart, gaat het bergafwaarts. De afgelopen paar weken heb ik een dieptepunt bereikt. Afstuderen is zwaarder dan verwacht en aangezien ik mijn diploma koste wat het kost dit schooljaar wilde halen, ben ik mezelf compleet voorbijgelopen. En vervolgens zit ik met de gevolgen daarvan, a.k.a. een burn-out. Het daadwerkelijk een burn-out noemen ben ik de eerste paar weken uit de weg gegaan. Want ik ben ongelooflijk goed in het negeren van mijn gebreken en in dit geval, de symptomen. 

En toen ging het mis

Voor de meivakantie had ik een gesprek met mijn afstudeerbegeleidster ingepland, waarin ik al aangaf dat ik het heel zwaar had. Ze zei tegen mij dat ik dan heel de meivakantie niks moest en mocht doen. Heb ik daarnaar geluisterd? Natuurlijk niet. Ik had het gevoel dat ik wel een beetje moest doen, maar dat zou niet veel zijn, beloofde ik haar. Nou, op maandag ging ik op de VU zitten en aan het einde van de middag was ik weer veranderd in een zielig hoopje mens. Ik kón niet meer. De rest van de meivakantie heb ik niks gedaan en die dinsdag erna meteen weer een gesprek gehad met mijn afstudeerbegeleidster. Waarin ik moest huilen. 

Ik kreeg de opdracht een maand niks te doen. Daarna zouden we kijken of het weer zou gaan. Aan het einde van die maand gaf ik aan weer een poging te willen doen. Soepel ging het niet, maar ik hobbelde voort. Totdat ik me besefte dat het niet normaal is om voor de rest geen energie te hebben als je maar één uurtje aan school hebt gezeten. Dus ik maak het volgend jaar wel af.

Wat doe ik? Niet heel veel

Want hoe zien mijn dagen er nu uit? Vrij rustig, waarin ik sowieso elke middag even 1 tot 2 uurtjes op bed moet liggen, omdat ik geen energie heb. Soms is dat genoeg; andere dagen heb ik 2 of zelfs 3 rustmomenten nodig. Dit mogen er ook niet te veel zijn en ze mogen niet te lang duren, anders slaap ik ’s nachts niet (daar kwam ik op de harde manier achter). Maar ik ben eigenlijk bijna de hele dag moe. Ik huil veel, opeens met echte tranen (mijn eigen theorie is dat ik mijn emoties al jaren niet goed toelaat). Ik kom elke dag wel even buiten, maar waar dat voorheen een uur wandelen was, is nu 15 minuutjes vaak al genoeg. Verder lees ik nog steeds een hoop, maar probeer ik soms ook bewust niks te doen. Ook al is lezen een low-key activiteit, het kost brainpower en energie. En elke dag doe ik wel iets creatiefs. Boekenleggers maken, kleien, koelkastmagneetjes maken en ik heb een kleurboek gekocht. Als ik even meer energie heb, moet ik dat alleen niet meteen opmaken. Dan hoef ik niet meteen 3 boekenleggers te maken, 1 is ook goed. Ook dat heb ik geleerd met vallen en opstaan.

Mijn zomer…

Ben ik er oké mee? Nee, natuurlijk niet. Ik ben zó ontzettend boos op mezelf dat ik het zo ver heb laten komen en ieders zorgen negeerde, totdat het al veel te laat was. Heb ik iets aan die frustratie? Nee, maar dat betekent niet dat die er niet is. Ik had me een zomer voorgesteld waarin ik met een diploma op zak ging genieten van mijn laatste maanden in Amsterdam (ik wil namelijk verhuizen). In plaats daarvan heb ik een zomer waarin ik weinig kan doen, extreem goed moet letten op mijn energie en op bed moet liggen terwijl de rest van Nederland buiten zit. En eindstand zit ik dus nog wel even in Amsterdam helaas. Uiteindelijk komt het wel weer goed, want alles komt goed, maar nu is het nog even niet goed. Dus ik ga goed voor mezelf zorgen de komende tijd en spreek jullie na de zomer.