Plek innemen

Inmiddels is het alweer een maand sinds mijn instort-moment. Hoe zit ik in mijn vel? Nog steeds kut. Ik huil nog steeds veel en worstel enorm met mezelf. Er is een hoop aan de hand en ik heb hulp nodig om alles weer op een rijtje te krijgen. Een van de grootste dingen waar ik mee worstel, is dat ik geen plek durf in te nemen. Daarmee bedoel ik: ik durf geen ruimte in te nemen. Ik kies ervoor om mezelf klein te maken en cijfer mezelf weg, omdat ik niet moeilijk wil zijn. Ik vind het lastig om over mezelf te praten en vertellen. Zeker nu, aangezien dat geen positief nieuws is. Ik vind het moeilijk om ruimte in te nemen met mijn negatieve gevoelens, omdat ik het gevoel heb dat mensen daar niet over willen horen. Daarom vertel ik heel vaag een paar dingen en vervolgens focus ik de rest van het gesprek op de ander. 

Verwachtingen

Ligt dat aan een ander? Helaas niet. Tuurlijk zijn er opmerkingen of vragen waardoor ik meteen alles dichtgooi. Ik heb de neiging om zaken uit context te trekken en mijn eigen invulling eraan te geven. Ik kan een vraag volledig verkeerd interpreteren. So it’s a me problem. Hoe graag ik ook naar anderen zou willen wijzen. En in plaats van te vragen naar die onzekerheden en die uit de lucht te helpen, praat ik eroverheen. Maar vervolgens ben ik wel een week aan het janken, omdat in mijn ogen een interactie helemaal verkeerd is gegaan. En waar heeft dat nog meer mee te maken? Juist, mijn eigen verwachtingspatronen. Die zijn facking hoog. Wat betekent dat? Dat de kans dat ik mezelf teleurstel gigantisch is, want ik kan het nooit goed doen. En dat is vermoeiend. Steeds maar de beste willen zijn en alleen het beste van jezelf accepteren, is voor iedereen problematisch. Het feit dat ik hersenletsel heb, maakt dat nog ingewikkelder. Logischerwijs zou je dan liever voor jezelf zijn, want je houdt dit leven vol met letsel. In mijn hoofd wil ik vooral dat je daar niet te veel van merkt en dat er zo weinig mogelijk aanpassingen nodig zijn. Ik wil erbij horen, normaal zijn. Wat ik niet ben, waardoor ik enorm met mezelf in de knoop zit. De afgelopen vier jaar heb ik de lat torenhoog voor mezelf gelegd. En die moet lager. Maar ik weet niet goed hoe ik dat moet doen. Ik weet wel dat ik daar nu wat aan moet doen, voordat ik mezelf in een volledige burn-out of depressie werk. En nu heb ik het trouwens niet over school, hoewel ik die verwachtingspatronen daar ook heb. Die heb ik met alles in het leven. 

In de knoop

Heerlijk vaag, dus een voorbeeld. Van het weekend ging ik een uurtje koffiedrinken met een vriend die ik vijf maanden niet had gezien. Door de vraag: “Wat doe je dan nu zoal?”, voelde ik mij persoonlijk aangevallen, alsof ik niks doe. Terwijl: ik zit nu even thuis, doe inderdaad niet een hoop, maar vul mijn dagen met creatieve dingen zoals schilderen, koken, kleien, tekenen en nog meer (zie foto's). Dus hoewel het klein voelt, doe ik van alles. Daarnaast loop ik veel en lees ik veel, dus mijn dagen vullen zich vanzelf en ik verveel me geen moment. Vertel ik daarover? Nee. Ik plak wat vage zinnen aan elkaar en verander zo snel mogelijk van onderwerp. Na de vraag “Waarom wilde je mij zien?”, klapte ik volledig dicht. “Natuurlijk vind ik het ook leuk om jou te zien”, zei hij nog. Maar het enige wat mijn hoofd dacht is: ‘Oké, hij doet dit voor jou. Hij vindt het niet leuk om jou te zien. Is niet geïnteresseerd in je leven. Weet je wat? Het enige wat er uit je mond gaat komen is zieligheid en negativiteit, dus zeg maar niks. Vraag naar hem. Praat vooral niet over jezelf.’ Vervolgens ben ik een paar uur later in tranen, omdat het niet liep zoals ik wilde. Als je vijf maanden in één uur wilt proppen
, zal je altijd iets vergeten te melden, maar natuurlijk was mijn verwachting van mezelf torenhoog. Daarnaast heb ik het dus weinig over mezelf gehad omdat ik er bang voor ben dat ik de ander teleurstel met hoe ik ben. Ik durf niet te vertellen hoe het echt met mij gaat, omdat ik bang ben dat als mensen doorhebben hoe erg ik in de knoop zit met mezelf, ze mij zullen verlaten. Ik heb het gevoel dat ik altijd positief moet zijn, omdat ik denk dat niemand moeite in mij wil stoppen, omdat ik denk dat ik alleen plek mag innemen wanneer dat een positieve plek is. Dat is hoe mijn gedachten op dit moment werken. Ik weet dat dit niet klopt, maar ik weet ook niet hoe ik hiervan afkom.