Waarom schrijf ik?

Een vraag die me vanmiddag te binnen schoot en sindsdien blijft rondcirkelen in mijn hoofd. Ooit begon ik te bloggen over het herstel van mijn hersenletsel en wat er daaromheen in mijn leven en hoofd gebeurde. Hoe langzaam dat herstel zou gaan, of eigenlijk, dat het in zekere zin nooit ophoudt, had ik niet voor ogen gehouden. Dat ik er niet meteen was na het afronden van mijn revalidatie, dat had ik ook onderschat. Tja, ik was jong. Ik wilde ook wat. Ik wilde er weer bij horen, meedoen. Werd daar rekening mee gehouden? In het begin te weinig. Hield ik er zelf rekening mee? Ook niet. “Je bent één van de betere gevallen met hersenletsel”, is een zin die ik nog steeds regelmatig hoor. Een zin die, ook al is ‘ie goed bedoeld, ontzettend veel schade bij mij heeft aangericht. In mijn hoofd kwam het binnen als: Je kan dit leven lijden, zelfstandig wonen en studeren, dus maak daar het beste van. Dus dat deed ik. Ten koste van mezelf. 

Wake-up call

Inmiddels ben ik (alweer) keihard op mijn bek gegaan. Dat het zo écht niet langer kan, is eindelijk duidelijk. Deze burn-out is de wake-up call geweest die ik nodig had. Tijdens deze maanden heb ik behoorlijk veel nagedacht. Ik weet dat ik door wil gaan met bloggen, maar ik weet ook dat ik het niet meer altijd over mijn hersenletsel wil hebben. Mijn afstuderen draait ook om hersenletsel, dus afgelopen jaar voelde het vaker aan alsof ik hersenletsel ben, i.p.v. dat ik hersenletsel heb. En ik ben het ermee eens: het is bijzonder hoe goed en open ik erover kan vertellen. Maar het is niet alles waar ik over kan vertellen (hoewel ik het er nog vaak over zal hebben). Soms wil ik gewoon iets online zetten omdat ik het een leuk verhaal vond om te schrijven. 

Alle regels laat ik los

Daarom ben ik ooit begonnen met schrijven: omdat ik het leuk vind om te doen. Toen we in groep 4 op de basisschool de opdracht kregen om een verhaal te schrijven, schreef iedereen 1
of 2 bladzijdes. Ik schreef heel het schriftje vol. Schrijven heb ik dus altijd leuk gevonden. Alleen, het afgelopen jaar ben ik die vreugde een beetje kwijtgeraakt. Dus ik ga het anders doen. Ik geef mezelf de vrijheid om alles online te mogen zetten en over elk onderwerp te schrijven dat mij op dat moment interesseert. Fictie of geen fictie. Nu kan je misschien denken; joh Pien, lekker doen, niemand houd je tegen. Klopt. Maar ik hield mezelf tegen. Ik ben erachter gekomen dat ik mezelf met zoveel dingen beperkte en onbewust klein hield. Dus alle regels die ik mezelf heb opgelegd laat ik even los. Ik zie wel wanneer ik iets upload (dit wilde ik bijvoorbeeld gisteren al online zetten, maar ik was het vergeten), waar het over gaat en hoe lang dat is. Als je mijn verhalen blijft lezen, vind ik dat fantastisch. Zo niet, ook lekker doen.

 
En nog een laatste vraag aan jou als lezer. Ik zou het enorm waarderen om eindelijk eens wat reacties hier te zien. Reageren op Facebook onder mijn moeders of vaders post is niet hetzelfde. Sinds ik deze blog heb is het alleen maar zenden vanuit mijn kant geweest. Is niet erg, maar het is soms moeilijk als je nooit iets terug hoort.