Acceptatie

Heb ik wat mij is overkomen nou echt geaccepteerd? Nee. Moet dat? Nee. Zal ik dat ooit doen? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Dit klinkt een beetje alsof ik vol boosheid zit, maar het tegenovergestelde is waar. Het was een stom ongeluk, dus ik ben niet boos op de bestuurder. Tuurlijk, soms heb ik echt wel even heel veel medelijden met mezelf, is alles en iedereen stom en waarom is dit nou mijn leven, maar die rouwgevoelens mogen er zijn. Af en toe komen die aanwaaien, raak ik in de ban van mijn gedachten en moet ik even heel hard huilen. En dat is oké. 

Gevoelens wegdrukken

Daar heb ik lang over gedaan, om mezelf die gevoelens te laten toestaan. Ik heb de eerste vijf jaar na mijn ongeluk niet gehuild. Dat kon ik niet meer, dacht ik. Die verbinding in mijn hoofd is stuk. Toen kreeg ik m’n burn-out en ben ik drie weken lang elke dag huilend opgestaan. Huilen kon ik dus prima, ikzelf was degene die jaren verdrietige gevoelens heeft weggedrukt. Dat realiseren is naar en sindsdien ben ik liever voor mezelf. Jouw verdriet mag er ook zijn Pien.

Even tussendoor

Maar wat ik ook nog graag even wil aanstippen, zijn de mensen die zeggen “je moet het accepteren”. Daar vind ik een hoop van en kan ik heel lang over doorgaan, maar dan wordt dit een zeikblog. Dus één ding: als je het zelf niet hebt meegemaakt, mag je er niks over zeggen. Ook al is het goed bedoeld, je hebt geen idee wat je zegt. 

Rugzak

Verder denk ik dus niet dat ik mijn situatie ooit 100% zal accepteren. En
dat hoeft ook niet. Ik weet heel goed wat er allemaal aan de hand is bij mij, waar ik tegenaan loop en ik weet vrij goed hoe daarmee om te gaan. Je situatie erkennen en symptomen herkennen is voor mij zoveel belangrijker, dan het domme ‘accepteren’. 

 

En doorgaan. Altijd doorgaan. Ik word vaak een doorzetter genoemd, maar voor mij is dat zo logisch, want ik wil meer voor mezelf. Ik wil een leuk leven. En de enige manier om dat voor elkaar te krijgen is om daar zelf voor te gaan. Dus accepteren? Nee, ik stop het in mijn rugzak en loop verder. 

(En even iets heel anders: je hoeft niet meer in te loggen bij Google om een reactie achter te laten, dat kon ik gewoon uitzetten haha.)