Slapen

Mijn leven draait om mijn nachtrust heen. Hoe ik in mijn vel zit, hoeveel energie ik heb, hoeveel ik kan hebben. Heb ik goed geslapen? Dan hoor je me niet. Heb ik slecht geslapen? Dan pas hebben anderen door hoe belangrijk slaap voor mij is. Wanneer ik slecht heb geslapen (hoe slecht het soms kan zijn vertel ik je later), valt mijn lichaam langzaam uit. Er vormt zich een wolk in mijn gedachten die gedurende de dag steeds donkerder wordt. Zoals met heel veel gevolgen, wil ik graag dat anderen de impact van een slechte nachtrust begrijpen. Wat dit met mij doet en waarom het zo werkt. Dus ik leg het je uit.

Batterij

Iedereen heeft een soort ‘levensbatterij’. ’s Nachts laadt deze op, wat betekent dat je wakker wordt met een volle batterij. Gedurende de dag neemt deze af omdat je allerlei activiteiten onderneemt die je energie kosten. Tuurlijk kan het bij iedereen voorkomen dat er een slechte nacht tussen zit en je batterij niet 100% is. Maar ik ga even uit van een goed scenario. Dan hebben we mensen met NAH. Hun batterij laadt nooit meer 100% op, want wanneer er ’s nachts energie bij wordt gemaakt, sijpelt er ongezien een deel van die energie weg naar het gedeelte in de hersenen dat het letsel heeft opgelopen. Mensen met NAH krijgen dus nooit meer een volgeladen batterij. Daarnaast gaat dit sijpelen gedurende de dag door. Alles kost dus ook nog eens meer energie.

Functies vallen uit

Dus dat. En dan ga ik het nu even over mijn persoonlijke situatie hebben. Want je kan dus niks aan mij zien. Tenminste, als je niet weet waar je op moet letten. Wanneer ik slecht heb geslapen en dus laag in mijn energie zit, kan je het zien aan mijn ogen: ik kijk minder helder en mijn rechterooglid gaat hangen. Je kan het horen: ik heb meer moeite met duidelijk articuleren waardoor ik sneller brabbel en onverstaanbaar ben. Tot slot kan de oplettende kijker het merken aan mijn balans. Ik ben veel wiebeliger en heb meer moeite om mezelf overeind te houden. 

Brainfog

Ja, dat is allemaal heel hinderlijk, maar persoonlijk stoor ik mij het meeste aan de mentale gevolgen. Ik word namelijk wakker met een wolk in mijn gedachten en het klaart maar niet op. Die wolk wordt gedurende de dag alleen maar donkerder. Oftwel: ik ben niet helder en gedurende de dag wordt het alleen maar moeilijker om logisch na te denken. Dat frustreert me en maakt me emotioneel. Het is heel normaal dat ik meerdere keren op zo’n dag sta te huilen, of sta te schreeuwen van de frustratie. Vaak gebeurt dat door iets kleins, maar én het grijpt me veel meer aan, én ik heb de neiging om in mijn hoofd iets veel groter te maken dan dat het is. Al helemaal als ik moe ben.

 

Ruzie met mezelf 

Dus alles is lastiger en ik probeer daar zo goed mogelijk rekening mee te houden. Tenminste, soms. Want ik slaap dus slecht. Soms gaat het een weekje goed, soms heb ik een rotnacht en erg veel moeite met in slaap komen en soms slaap ik helemaal niet. Net op die momenten zou ik rustiger aan moeten doen en liever moeten zijn voor mezelf, maar net op die momenten vind ik dat het moeilijkst en heb ik ruzie met mezelf. Ik weet namelijk heel goed wat ik moet doen en wat ik nodig heb wanneer ik slecht heb geslapen. Maar als ik voor de derde keer in een week een rotnacht heb, ben ik er ook wel een beetje klaar mee. 

Anticiperen

Mijn wereld wordt dan zó klein en dat is echt niet leuk. Ik wil zoveel maar ik kan het gewoon niet. Dat toegeven aan mezelf en rekening mee houden is een dagelijkse struggle. Soms gaat dat goed en soms ben ik er gewoon klaar mee omdat ik mezelf enorm beperk op zo’n moment. Dan ben ik maar moe en dan ga ik maar even over mijn grenzen. Natuurlijk ben ik ook weer degene die met de gevolgen daarvan zit, maarja… Een vicieuze cirkel met geen goede oplossing. Of tenminste, een goede nachtrust zou helpen, maar dat kan je helaas niet afwingen. Believe me, I’ve tried.

 

“Ik ben ook weleens moe”

En zo hobbel ik voort. Af en toe een goede nacht en af en toe een slechte. En ja, iedereen heeft daar last van, maar niet in deze mate. Ik val om, ben slecht te verstaan, zie dubbel, heb moeite met praten en ben slecht te verstaan als ik moe ben. Jij begint wat vroeger met gapen. Dat is gewoon niet te vergelijken. Maar goed, ik ben wel weer klaar met hierover schrijven want het maakt me enorm chagrijnig. Het is gewoon geen leuke struggle en het maakt me moe (duh).